Leżała tak teraz i rozmyślała. W ciszy i spokoju. Była tylko ona i spowijająca sypialnię ciemność. Nawet nie zorientowała się kiedy usnęła.
***
Drażniący głos budzika przeszył jej głowę. Nie otwierając oczu wymacała go ręką i nacisnęła aby wyłączyć. Po co nastawiała go w sobotę? I to na 9? Teraz już nie uśnie.
Leżała chwilę i próbowała przypomnieć co jej się śniło, jednak w głowie miała tylko czarną dziurę.
Otworzyła oczy i wzięła do ręki telefon. Miała jedną nieodebraną wiadomość na messengerze, od jakiejś obcej osoby. Zaśmiała się do siebie. Kto mógłby chcieć gadać z kimś takim jak ona? Nie ma przyjaciół, mieszka sama, do tego, niewiedzieć czemu, wzbudza u innych strach i uchodzi za dziwaczkę. Nigdy nie zrozumie ludzi, którzy boją się jej pomimo tego, że nie wiedzą, że zabija. Wracając do wiadomości - została wysłana przez jakiegoś chłopaka. Nazywał się Un Known. Pewnie jakiś kawał. - pomyślała. - Kto normalny wpisuje sobie Un Known w imię i nazwisko na facebooku? Na profilowym miał zdjącie Nialla Horana z One Direction. Teraz to pewne, że ktoś tylko sobie żartuje. Mimo wszystko mógł bardziej się postarać, a nie robić z siebie większego idiotę, niż za pewne jest.
Niall (tak w swojej głowie nazwała do Nessie): Hej
Nessie: hej
Niall: Co tam u cb?
Klasyczne pytanie, kto by się spodziewał?
Nessie: jakoś leci, a u ciebie?
Niall: Mogę ci zadać pytanko na szczerość?
O co on może zapytać? - prychnęła do siebie. - O rozmiar stanika? Czy lubię w dupę?
Nessie: ok, dajesz
Ewentualnie może być ciekawy czy ma chłopaka, albo jakiego koloru lubi bieliznę.
Niall: To ty zabiłaś wczoraj Daniela Simpsona?
Nagle całe rozbawienie głupkowatą konwersacją z obbcym przeszło. Wryło ją. Skąd on wie? Widział ją? Postanowiła udawać, że nie wie o co chodzi:
Nessie: kogo?
Niall: Nie udawaj, że nie wiesz.
Nessie: serio, nie znam gościa
Niall: Wydawało mi się, że cię widziałem.
Jak głupim trzeba być aby pisać do mordercy? Od dzisiaj chyba zacznę zabijać niewygodnych ludzi... - pomyślała zła na siebie, że źle się ukryła. Trzeba szybko go namierzyć.
Nessie: wydawać się, a widzieć to różnica, nie zabiłam go
Niall: No ok.
Un Known: aktywny 1 minut temu
Dziwne. Na całe szczęście wieczorem widzi się z Nathem - znajomym skorumpowanym policjantem, któregy był jej sąsiadem parę lat temu. Jest od niej niecałe osiem lat starszy, ale zawsze się dogadywali. Nath jest dla niej kimś jak starszy brat. W zamian za to, że Nessie czasem zabije dla niego parę niewygodnych osób, on ją chroni. Tylko dzięki niemu i jego kilku kolegom nie miała jeszecze problemów z policją. Nath pewnie namierzy upośledzonego Nialla Horana i będzie po sprawie.
Wstała z łóżka i przeciągnęła się. Zrzuciła z siebie czarne rurki i T-shirt. Stojąc w samej bieliźnie przed otwartą szafą, w zamyśleniu przerzucała rzeczy na wieszakach. Wybrała ciemnofioletową, gładką sukienkę, kończącą się tuż nad połową uda i wciągnęła na siebie przez głowę. Wyglądała w niej jak zwykła, delikatna dziewczyna. Niczym nie przypominała morderczyni, którą w rzeczywistości była. Obojętnie minęła lustro i wyszła z pokoju. Zeszła schodami do kuchni i wyjęła z lodówki resztkę sałatki jarzynowej, którą zrobił sobie wczoraj na obiad i zaparzyła herbatę.
Po śniadaniu udała się do łazienki. Jasnobrązowe włosy sięgające do ramion uczesała szczotką, która leżała na lustrze. Nie malowała się, lubiła swoją urodę taką, jaka jest naturalnie. Nie chciało jej się robić prysznica, więc wróciła na górę do swojego pokoju.
Do południa czas spędziła oglądając w internecie jakiś serial. Nawet nie wiedziała o czym był. Oglądała go tylko po to aby wypełnić cały wolny czas, który miała tylko dla siebie i dla nikogo innego. Czasami nuda stawała się strasznie uciążliwa, jednak mimo wszystko wolała takie życie, niż gdyby po domu oprócz niej mieliby kręcić się jacyś inni ludzie. Nie potrafiła wyobrazić sobie siebie w jakiejkolwiek relacji z kimkolwiek. Jedyną relacją jaką miała, była relacja z Nathem. Bo znajomości z jego kolegami nie umiała nazwać "relacją". Koledzy Natha od zawsze byli specyficzni i niespecjalnie przepadała za nimi. Nigdy nie rozumiała jak Nath się z nimi dogaduje. On za to nigdy nie rozumiał jej zamiłowania do zabijania. Trudno, nie wszystko musi być dla wszystkich jasne i zrozumiałe.
Myślenie przerwał jej dźwięk dzwonka do drzwi. Zdziwiła się. Kto może do niej przychodzić o tej porze? Może to znowu ten bezdomy, który chodzi czasem od drzwi, do drzwi i zbiera jedzenie. Żebrak. Jakby nie mógł po prostu iśc do ośrodka dla bezdomnych. Dziewczyna wywróciła oczami i zwlekła się z fotela. Zbiegła cicho poschodach i podszedłszy do drzwi spojrzała przez wizjer. Przed jej drzwiami stał jakiś chłopak. Nie wyglądał na bezdomnego. Był raczej zadbany, wysoki, na oko miał około dwudziestki. Przeczesał ciemne włosy i jeszcze raz nacisnął dzwonek. Zaniepokojona Nessie szybko podeszła do kuchennego blatu i wzięła do ręki spory nóż. Cholera wie, co sprowadza tego gościa? Chowając ostre narzędzie za plecami, otworzyła drzwi.
- Dzień dobry. - przwitał się chłopak, patrząc na nią z góry. Okazał się wyższy, niż wyglądał przez wizjer. Pomimo tego, że Nessie nie była kurduplem (miała 172 centymetry wztosu), i tak musiała patrzeć dość wysoko.
- Dzień dobry. - odparła nieco onieśmielona. - Kim pan jest?
- Mieszkam w okolicy.- odparł. - Mogę wejść? Chciałem o coś zapytać.
Nie ładnie się tak wpraszać. - pomyślała dziewczyna.
- Proszę. - zacisnęła palce mocniej na rękojeści noża i odsuwając się, zrobiła przejście chłopakowi. Ten wszedł i rozejrzał się dookoła. - Proszę siadać. - wskazała kanapę w salonie połączonym z aneksem kuchennym.
- Czy to ty zabiłaś Danie... - nie dokończył, bo nóż, który trzymała w ręce znalazł się przy jego gardle.
- Skąd wiesz? - wysyczała, stojąc za nim i przyciskając do oparcia kanapy.
- Widziałem cię jak strzelasz. - odpowiedział z dziwnym spokojem w głosie, co pobudziło czujność dziewczyny.
- Ktoś jeszcze wie? - pokręcił głową.
- Nie pójdę na policję. - próbował ją uspokoić.
- Nie wierzę ci.
- Mówię prawdę. - zabrała nóż, jednak nadal trzymając go mocno w ręce, usiadła obok niego.
- Wierzę ci. - odpowiedziała. - Jakim idiotą trzeba być, aby przychodzić do mordercy? - westchnęła bardziej do siebie, niż do niego.
- Chciałem się dowiedzieć czemu to zrobiłaś. - powiedział stanowczo.
- Był rudy. - prychnęła, a na twarzy gościa pojawił się lekki uśmiech rozbawienia.
- Zabijasz za kolor włosów?
- Nie. To był żart. - wywróciła oczami. Jak można być tak mało inteligentnym i nie załapać?
- A tak poważnie?
- Widziałam jak molestował dziewczyny ze szkoły. - odpowiedziała. - Był zły i obrzydzał mnie jego widok, więc go zabiłam. - wyjaśniła wzruszając ramionami.
- Nie wyglądasz na obrończynię prawa. - stwierdził unosząc brew i przejeżdżając po niej wzrokiem od stóp do głów, a ona tylko znowu wzruszyła ramionami.
- Dowiedziałeś się już czego chciałeś. - przerwała nagle ciszę, która pomiędzy nimi zawisła. - Możesz już sobie iść. - uśmiechnęła się i podeszła do drzwi aby je otworzyć.
Chłopak wstał i podszedł w jej kierunku. Stanął przed nią tak, że za plecami miała ścianę.
- Jak masz na imię? - zapytał.
- Co? - nie spodziewała się tego. Kto normalny pyta o imię mordercę? Dziewczyna coraz bardziej miała ochotę go dźgnąć nożem, który nadal trzymała w ręce. Chociażby w imię dobra naszej planety. Obecność takich idiotów robi się z czasem niebezpieczna i irytująca.
- Jak masz na imię? - powtórzył jakby rozmawiał z nowo poznaną koleżanką na szkolnym korytarzu.
- Aldona, a ty? Niall Horan? - wypaliła żeby się odczepił.
- Ryan. - poprawił. - A tak serio? Jak masz na imię?
- A po co ci to?
- Z ciekawości.
- Nessie. - powiedziała w końcu.
- Jak potwór z Loch Ness. Pasuje. - zadrwił.
- Tęsknisz może za Danielem? - zapytała. - A chcesz do niego dołączyć? - pokazała mu nóż, a Ryan się odsunął. - Teraz możesz już sobie iść.
Wzruszając ramionami minął ją i wyszedł. Zamknęła za nim drzwi i położyła na sofie. Odetchnęła głęboko. Tak nienawidziła kontaktu z ludźmi. Miała go tylko tyle ile musiała. Czyli kiedy zabijała. Ewentualnie przy kasie w sklepie, albo kiedy przychodził do niej Nath. Po prostu nie dogadywała się z nikim, ani nikt z nią. Fakt, że Ryan do niej przyszedł był naprawdę dużym zaskoczeniem dla dziewczyny. Zazwyczaj wszyscy jej unikali.
Koło 17 zadzwonił Nath. Powiedział, że nie może przyjść. Zawzięcie tłumaczył, że coś mu wypadło. Nessie oczywiście pokiwała głową i powiedziała, że rozumie i nic nie szkodzi. Irytowało ją takie potakiwanie, ale nie wypadało narzekać. Wbrew temu jak zachowywała się w stosunku do chłopaka, który ją dzisiaj odwiedził, była dość dobrze wychowana. Teraz, już zupełnie przybita przez nudę, wywróciła oczami. Tak bardzo chciała zobaczyć się z Nathem. Ostatni raz widzięli się prawie dwa tygodnie temu. Zazwyczaj widywali się trochę częściej. Teraz zaczynała już za nim tęsknić. Czy to przez to, że ostatnio trochę się posprzeczali, Nath nie ma ochoty jej widzieć? Może się wymiguje? Termin mieli umówiony już od trzech dni.
Wygląda na to to, że kolejny wieczór spędzi zupełnie sama.
Hej, witam w moim nowym opowiadaniu!
Jak Wam się podoba pierwszy rozdział? Postaram się, aby nie rozwinął się z tego przewidywalny romans. Nie przepadam za takimi...
Liczę na komentarze. Dla Ciebie to chwila, a mnie motywuje do dalszego pisania ;)
Do zobaczenia w następnym rozdziale! ^^
Dobre opowiadnie :D
OdpowiedzUsuńCzekam na reszte rozdziałów